Δημοσιεύθηκε: 27/06/2024Κατηγορίες: ΑυτοβελτίωσηΕτικέτες:

Έβγαλες εις πέρας την τελευταία υποχρέωση της καθημερινότητας και τώρα ήρθε η ώρα που μένεις μόνη σου με τον εαυτό σου. Στην ησυχία που έρχεται μετά από την ολοκλήρωση των υποχρεώσεων. Ποιά ησυχία; Ούτε καν σε ακούω να λες. Εκεί ξεκινάει η μεγαλύτερη φασαρία. Η φασαρία που γίνεται μέσα στο κεφάλι σου. Η φασαρία που κάνουν οι σκέψεις σου. Η ανυπόφορη αυτή φασαρία που δεν γίνεται 100% αντιληπτή στους απαιτητικούς ρυθμούς της καθημερινότητας.

Νιώθεις ότι τα έχεις κάνει σκατά στη ζωή σου. Άλλοτε το παραδέχεσαι ανοιχτά και άλλοτε το απωθείς σαν σκέψη επιχειρηματολογώντας λογικά. Νιώθεις ότι δεν αξίζεις οι άλλοι να σε εμπιστεύονται και να είναι δίπλα σου. Υπάρχει τεράστια αυτομομφή και ενοχοποίηση εαυτού μέσα στις σκέψεις σου. Κάποιες φορές σου περνάει από το μυαλό ότι μπορεί να περνάς κάποιου είδους κατάθλιψη.

Έχεις κάποια “συμπτώματα” ρε παιδί μου. Αυτομομφή, κατηγορείς δηλαδή τον εαυτό σου και σε μειώνεις. Ανηδονία, δε μπορείς να αντλήσεις ευχαρίστηση από πράγματα που παλιά σε έκαναν ευτυχισμένη. Δεν κοιμάσαι και ιδιαίτερα καλά και δεν έχεις και πολύ όρεξη για φαγητό ή στην αντίπερα όχθη, έχεις υπερβολική όρεξη για φαγητό.

Και ίσως υπάρχει και λίγο από το “κύριο σύμπτωμα” της κατάθλιψης που είναι ο ψυχικός πόνος. Και λέω “ίσως” γιατί τον έχεις καλά κρυμμένο τον πόνο πίσω από το ισχυρό ego που έχεις χτίσει. Γιατί πονάς όμως; Γιατί ήρθε η ώρα να αφήσεις πίσω εκείνο το αδύναμο, μικρούλι, κακόμοιρο κομμάτι του εαυτού σου και να μεταβείς για πάντα στη δύναμη σου. Και το πενθείς εκείνο το κομμάτι σου. Και το πένθος έχει πόνο.

Από την άλλη, πού θα σε οδηγήσει η δύναμη σου δε μπορείς να ξέρεις αλλά όταν η πρόθεση να φτάσεις κάπου που τώρα μπορεί να μην έχεις προσδιορίσει πλήρως, περιβάλλεται από αγάπη, γιατί ο τελικός προορισμός να μην είναι καλός; 

Σίγουρα θα είναι καλός ακόμη κι αν αυτή τη στιγμή δε μπορείς να τον δεις καθαρά γιατί σου λείπουν τα κίνητρα για να φτάσεις εκεί και βρίσκεις τεχνηέντως πολλούς λόγους για να μείνεις εδώ. Τα μάτια σου θολά από την ανησυχία και την ανηπομονησία. Δε μπορείς να δεις καθαρά τη ζωή σου και με διαύγεια. Δε μπορείς να δεις καθαρά ούτε τον τελικό προορισμό. Τι έχεις πάθει και δε μπορείς να δεις καθαρά το τώρα σου τουλάχιστον;

Κι αν δεις όμως τελικά καθαρά το τώρα σου, τι θα δεις; Θα δεις μια ζωή πολύ καλή. Μια ζωή πλήρη. Σχεδόν πλήρη. Επιφανεικά πλήρη. Γιατί λείπει το βάθος. Το βάθος το δίνουν τα συναισθήματα. Η ευγνωμοσύνη, η εμπιστοσύνη στη ροή και στη ζωή, η ηρεμία και η ευχαρίστηση. Θα έλεγα και η αγάπη. Αλλά κατά τη γνώμη μου, η αγάπη είναι αποτέλεσμα των παραπάνω. Και έχουν μπει συναισθήματα στη ζωή σου όπως η απελπισία, η ανησυχία και η ματαιότητα τα οποία αυτή τη στιγμή δε σου χρειάζονται άλλο.

Θέλεις περισσότερα από αυτά τα θετικά, τα όμορφα, τα ήρεμα συναισθήματα που σε κινητοποιούν να είσαι ευχαριστημένη στο τώρα σου. Τόσο απλό. Και αυτά δε θα τα βρεις πουθενά έξω. Δε στο λέω όμως για να σε απογοητεύσω στο λέω για να μη χάνεις χρόνο “ψάχνοντας” σε λάθος κατεύθυνση. Αυτά τα συναισθήματα είναι μέσα σου. Στο βάθος σου. Απλά κάπου έχουν καταχωνιαστεί και κάτι άλλο έχεις βάλει από πάνω τους οπότε δυσκολεύονται να βγουν στην επιφάνεια. Χρειάζεται να παραμερίσεις τη σαβούρα για να βρουν το δρόμο τους τα όμορφα να βγουν στην επιφάνεια.

Και όχι να προσπαθείς επιφανειακά να χτίσεις τη ζωή σου με τρόπο ο οποίος θα “δικαιολογεί” την ύπαρξη όμορφων συναισθημάτων. Γιατί και τώρα έχεις 100 επιφανεικούς λόγους για να νιώθεις ευγνωμοσύνη, ηρεμία και ευχαρίστηση αλλά δε νιώθεις. Και δε νιώθεις γιατί αυτά τα συναισθήματα είναι κάτω από τη σαβούρα. Είναι σαν την αποθήκη του εξοχικού που έχει τα πάντα μέσα αλλά δεν ξέρεις και τι έχει.

Σκέφτεσαι εδώ και πολύ καιρό ότι χρειάζεται ξεσκαρτάρισμα και τακτοποίηση αλλά η σκέψη και μόνο σε κουράζει. Και όταν τελικά αποφασίζεις να κάνεις το ξεσκαρτάρισμα, κουράζεσαι δε λέω αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι όλα τα λεφτά και νιώθεις πολύ περήφανη που το έκανες και έπαψε να πιάνει χώρο στο μυαλό σου. Τώρα ευχαριστιέσαι να κατεβαίνεις στην αποθήκη.

Βγάζει νόημα αυτό; Βγάζει. Και αφού βγάζει, θα τα καταφέρεις κιόλας.

Γιατί αυτός ο προορισμός, αξίζει τον κόπο.

Γιατί τα όμορφα συναισθήματα είναι το νόημα της ζωής.

Άλεξ

Αν θες να μάθεις περισσότερα, διάβασε την αληθινή ιστορία της Μαρίας εδώ

Για περισσότερα βρες με στο instagram!