Άνθρωπος κοσμικός ή άνθρωπος του πνεύματος;

Πώς σου ακούγεται αυτό;

Εμένα προσωπικά με βάζει σε ένα δίλημμα, το οποίο με πιέζει να βάλω ταμπέλα στον εαυτό μου και να τον κατηγοριοποιήσω. Γιατί να πρέπει πάντα να είμαστε μπερδεμένοι σε δίπολα; Να ψάχνουμε να βρούμε αν μας ταιριάζει ή το ένα ή το άλλο; Να διαχωρίζουμε σε καλό ή κακό, σωστό ή λάθος, όμορφο ή άσχημο, κοσμικός άνθρωπος ή του πνεύματος;

Καταρχάς, αυτό φαίνεται πως αγχώνει ιδιαίτερα και μας περνάει υποσυνείδητα πως η μόνη επιλογή που έχουμε είναι ή αυτό ή το άλλο. Στην ουσία και στο δίλημμα, δεν έχουμε επιλογή. Όλα θυμίζουν μονόδρομο. Θυσιάζουμε κάτι έναντι κάποιου άλλου. Έτσι με κάνει να νιώθω αυτό. Ότι βρίσκομαι σε μία μάχη με τον εαυτό μου και τα θέλω μου και πιστεύω πως ταυτίζεστε και πολλοί από εσάς με εμένα εδώ.

Η δική μου απάντηση πια σε αυτά τα ανύπαρκτα διλλήματα είναι εξαρτάται. Από πολλούς παράγοντες. Τη διάθεση, τις ανάγκες μας, την παρέα, το χρονικό διάστημα που διανύουμε και πολλά άλλα.

Συνεπώς, ο άνθρωπος δεν είναι μονοδιάστατος και δε μπορούμε να λειτουργήσουμε μονοδιάστατα. Υπολειτουργούμε. Κάποια κομμάτια μας λειτουργούν και κάποια όχι. Δεν υπάρχει ισορροπία.

Άνθρωπος κοσμικός ή άνθρωπος του πνεύματος; Ή και τα δύο;

Αυτό έχει μια καλύτερη αίσθηση! Σίγουρα! Ανοίγεται μπροστά και μια τρίτη προοπτική η οποία πριν από λίγη ώρα, δεν υπήρχε στο πλάνο. Και δεν υπήρχε γιατί το δίλημμα πίεζε, άγχωνε, θόλωνε το μυαλό και το έκλεινε.

Κάθε φορά που μπορεί να μπερδευτείς σε τέτοιου είδους δίπολα, κάνε ένα βήμα πίσω και σκέψου:

  • Ποιός με βάζει σε αυτή τη θέση;
  • Τι μου προκαλεί όλο αυτό;
  • Ποιά είναι η τρίτη και η τέταρτη επιλογή που υπάρχει αλλά δεν τη βλέπω αυτή τη στιγμή;

Η κοσμικότητα και η πνευματικότητα, οι αιώνιοι εχθροί που καταλήγουν να πορεύονται χέρι-χέρι.

Και γιατί όχι; Υπάρχουν μέρες που είμαστε σε μια πιο πνευματική διάθεση. Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί. Από το ότι κάτι μας συμβαίνει και θέλουμε να έρθουμε κοντά στο Θεό μας και να προσευχηθούμε για βοήθεια μέχρι το ότι διαλογιζόμαστε απλά για να βρούμε κάποιες απαντήσεις μέσα μας.

Ωστόσο, υπάρχουν και οι μέρες που θέλουμε να βγούμε, να συναναστραφούμε άλλους ανθρώπους και να διασκεδάσουμε, να ερωτευτούμε. Για ποιό λόγο το ένα να αναιρεί το άλλο; Αφού και τα δύο είναι στην ανθρώπινη φύση. Και η ανάγκη για επαφή με το Θείο όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας αλλά και η ανάγκη για εξωστρέφεια και κοινωνικοποίηση.

Εξάλλου, από πού προκύπτει πως ένας άνθρωπος που αγαπάει να προσεύχεται, να διαλογίζεται, να νηστεύει, να μπαίνει ανά διαστήματα σε πνεύμα κατανυκτικό δεν μπορεί σε κάποια άλλη στιγμή της ζωής του να επιδιώκει την κοσμικότητα;

Από πού προκύπτει πως ένας άνθρωπος που αναζητάει κάθε τόσο να πηγαίνει σε ένα ησυχαστήριο είτε αυτό λέγεται μοναστήρι είτε βουδιστικός ναός είτε απλά ένα μέρος που τον ηρεμεί και τον γαληνεύει να χρειάζεται να απαρνηθεί άλλες πτυχές της ζωής του που τις αγαπάει και τις αναζητάει εξίσου;

Κατά συνέπεια, η εποχή του να διαλέγεις ένα εκ των δύο τελείωσε. Έχω την αίσθηση πώς αυτό που οδηγούσε εμάς να είμαστε μπερδεμένοι σε δίπολα και διλήμματα είναι οι απαρχαιωμένες αντιλήψεις κάποιων ανθρώπων γύρω μας οι οποίες βυθίζουν τους ανθρώπους στην ενοχή (δυστυχώς συμπεριλαμβανομένων και πνευματικών ανθρώπων) αλλά και μία φράση που έχουμε ακούσει όλοι μας πολλές φορές στη ζωή μας.

ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΑ.

Πού βασίζεται αυτό όμως; Πουθενά! Είναι μία πραγματικότητα ή μια αντίληψη που αν υιοθετηθεί ελέγχει μια κατάσταση πιο εύκολα; Εδώ σε θέλω!

Απλώς από τις τόσες φορές, κάτω από διαφορετικές περιστάσεις που το έχουμε ακούσει όλοι μας, παγιώθηκε. Έγινε η πραγματικότητα στο υποσυνείδητό μας. Ήταν εκεί πίσω και βουβά υποκινούσε τις σκέψεις, τις πράξεις και τις επιλογές μας. Σκέψου πόσο επιζήμιο μπορεί να φάνηκε αυτό σε κάποιες στιγμές που πραγματικά μπορούσαμε να τα έχουμε όλα και κάναμε ένα βήμα πίσω λόγω μιας λανθασμένης πεποίθησης. Λόγω βλάβης στον server μας.

Το θέμα είναι πως πορευόμαστε από δω και στο εξής γνωρίζοντας πώς δεν υπάρχουν διλήμματα αλλά εμείς τα δημιουργούμε;

Εν κατακλείδι, εγώ αυτό που προτείνω είναι να απενοχοποιηθεί πια το ”θέλω να τα έχω όλα” και να περάσουμε σιγά σιγά στην εποχή που μπορούμε συνδυαστικά να κάνουμε όλα όσα θεωρούμε σημαντικά για εμάς και μας ολοκληρώνουν. Να βγούμε από τη ματαιοδοξία που μας έχει φυτευτεί τόσα χρόνια και να περάσουμε στην αίσθηση της αφθονίας που υπάρχει εκεί έξω για όλους μας,

Επομένως, δεν υπάρχει δίλημμα! Μόνο πλάνο δράσης για να συνδυάσουμε όλα όσα αγαπάμε!

Πώς σου ακούγεται αυτό;

Εάν θέλεις να μάθεις περισσότερα, επικοινώνησε μαζί μας εδώ: Επικοινωνία

Βρες μας στο instagram για να μαθαίνεις τα νέα μας!